سهراب سپهری یکی از شاعران معاصر ایرانی است که تأثیر بسزایی بر شعر نسل خود برجای گذاشته است. مدرک ادراک کننده و مدرک ادراک شده) در شعر سپهری به وحدتی رسیده اند. که یکی از اساسی ترین مشخصات شعرا محسوب میشود نگاه به عنوان عملی مبتنی بر ارتباط که مانع از این میشود که سوژه معطوف به جهان درونی خود شود، بلکه برعکس او را به جهان بیرون معطوف می کند وحدت بین مدرک و مدرک را میسر می سازد. هدف این مقاله یافتن ویژگیهای پدیدار شناختی خصوصا در چهار مجموعه شعر آخر سهراب سپهری است. برای حصول به این هدف بی آنکه بخواهیم در این مجال وارد جزئیات مفاهیم پدیدار شناختی شویم به معرفی مفاهیم اصلی پدیدارشناسی بسنده میکنیم سپس به مضمون اساسی نگاه و نقل حضور عینی اشیا در شعر سپهری خواهیم پرداخت در قسمت بعدی به مسئله تمایل به بازگشت به اصلها و ریشه ها، یعنی تمایل به عصر آغازین اشاره خواهیم داشت، عصر آغازینی که در آن انسان عاری از همه پیش فرضها و غبار سنگین عادتها متحیر و حیران جهان را به شکلی شهودی درک میکند. در واقع این حیرت را میتوان عکس العمل سوزه ای در نظر گرفت که با نگاهی تاب در مقابل جهانی آشنایی زدایی شده قرار گرفته است. در نهایت پس از پرداختن به مسئله اشتیاق شاعر به لحظه به نفی زبان به عنوان عامل میانجی که بین شاعر و جهان قرار میگیرد و درک شهودی شاعر از جهان بیرون را مخدوش میکند اشاره خواهیم کرد.