از زمان سقوط حکومت پشتوزبان طالبان در افغانستان زبان فارسی که در افغانستان "دری" نامیده می شود رونق دوباره گرفته است. در همین احوال بازگشایی یک مدرسه فرانسوی زبان در کابل داروی درد جانگزای چند ساله جامعه افغانستان دانسته شده است. موضوع زبان میتواند ما را به یک گفت و گو بکشاند. اما در این جا گفت و گو میان فارسی و فرانسه گفت و گوی جاه طلبی های فروکش کرده و فرهنگهای جهانی است که در زیر فشار جهانی سازی له شده اند. حال آن که زبان فارسی زبان بهشتیان دانسته می شده است. در واقع تاریخهای ایران و فرانسه و همچنین زبانهای فارسی و فرانسوی با هم مشابهت هایی دارند چندان که میتوان گفت که سرنوشتشان مشترک است. سابقه زبان فارسی را از روزگار غزنویان به یاد بیاوریم و مخصوصاً دوره صفویه را که فارسی زبان رایج دربارهای عثمانی و هند بود همان گونه که فرانسوی زبان فرهنگی سراسر اروپا شمرده می شد. یعنی هر دو زبان دارای بعد فرا قومی" بوده اند، اما هر دو در طول چند قرن اخیر این بعد را از دست دادند و زبانهای دیگر مثلاً انگلیسی جایشان را گرفتند. آیا چاره ای برای این مشکل وجود دارد؟