انقلاب مشروطه سرآغاز پیدایش تحولی در جامعه ایرانی بود که موجب شد. بورژوازی آسیایی جای استبداد شرقی را بگیرد و به موازات آن ادبیات فارسی نیز دگرگون گردد و داستان نویسی در مقام یک نوع ادبی جدید، رواج یابد. اولین داستانهای فارسی و ایرانی متأثر از داستانهای خارجی و مخصوصاً ترجمه های اروپایی بود و شاید به همین دلیل است که در آنها یک عنصر اجتماعی تازه سهم و جایگاهی در خور توجه یافت. این عنصر جدید زن است که در مقام قهرمان داستان به صورتها و در نقشهای مختلف ظاهر میشود و در برخی از داستانها نقش اول را دارد و داستان به تمامی حول محور شخصیت و زندگی او میگردد مانند داستان بلند زیبا نوشته محمد حجازی که در سال ۱۳۰۹ منتشر شد با شوهر آهو خانم، اثر محمد علی افغانی که در ۱۳۴۰ انتشار یافت یا زن زیادی از جلال آل احمد که از نظر زمانی در حد فاصل آن دو جای دارد برخی دیگر از داستانها هم با این که عنوانشان نشانی از زن ندارد، باز به شناساندن شخصیت زن پرداخته اند، مثل جای پای سلوچ از محمود دولت آبادی و سووشون شاهکار خانم سیمین دانشور.