Type de document : Original Article
Titre d’article Persian
Auteur Persian
عبارت «خدا عشق است» (اول یوحنا ۴:۸)، یعنی «خدا عشق است»، در منشور ادبیات درباری وارونه میشود: عشق خداست. به عبارت دقیقتر: عشق انسانی خداست، عشق به خدا است. شهوانیت عرفانی که در ادبیات هند قرون وسطی ظاهر میشود، در آثار ادبی ایران قرون وسطی نیز به همان اندازه مشهود است. علاوه بر این، توجه به شباهتهای بین اشعار درخشان عشق درباری و برخی اشعار فارسی قابل توجه است. همچنین شایان ذکر است که غزل عرفانی، که از ... استفاده میکند. همان طرز بیان و زبان مجازی که در اشعار درباری به کار میرفت، در اواخر قرن دوازدهم، دورانی که برنارد دو ونتادور در آن میزیست، رونق گرفت. ناگفته پیداست که تفاوتهایی بین هند و ایران وجود دارد: در هند، میتوان تأثیر پرستش پرشور بهکتی را یافت، در حالی که ایران تحت تأثیر تصوف است. «...نباید فراموش کرد که برای شاعران صوفی، جهان و هر آنچه در آن است، جایگاههای تجلی الهی برای واقعیت الهی هستند. با این حال، ماهیت چیزها به گونهای است که برخی از جایگاهها این واقعیت را واضحتر از دیگران آشکار میکنند: مانند شراب، زن و آواز. هر یک از آنها تصویری از والاترین واقعیت است.» (ترجمه فرانسوی توسط ویراستار).