Type de document : Original Article
Titre d’article Persian
Auteur Persian
در میان شاعران فارسیزبان، بهویژه آنهایی که تخیل شاعرانه و جستجوی ژرفاندیشانه برای خودِ کامل را در آثار خود با هم میآمیزند، نمادینسازی حالات ذهنی، کلمات و اشیا به پدیدهای دوگانه از شناسایی و دگرگونی هر آنچه وجود دارد، منجر میشود. این پدیدهها که از قوای روح شاعرانه و ناخودآگاه سرچشمه میگیرند، گاهی به روابط هویتی و گاهی به روابط تقابلی بین سوژهی خیالپرداز و تصاویر نمادینی که میآفریند، دامن میزنند. بنابراین، روانشناسی شاعر در ماهیت بازنماییهای تخیلی او، ساختارهای شاعرانهاش و ماهیت روابطی که با تصاویر و چهرههای نمادینی که میسازد، حفظ میکند، نقش دارد. بسته به اینکه شاعر با یک تصویر یا تصویر دیگر، به طور مثبت یا منفی همانندسازی کند، هویت خود را به عنوان امری منحصر به فرد یا یکسان با تصویر دیگر تجربه خواهد کرد، تغییر نیافته یا دگرگون شده، یکپارچه یا منقسم، جسمانی یا روحانی، سازگار با درونماندگاری یا فرافکنده شده به تعالی. این روابط هویت یا تضاد میتوانند بسته به ماهیت لحظه شاعرانه و بسته به ثبتهای زمانی و مکانی که در تخیل فعال گشوده میشوند، متناوب باشند. آنها همچنین تابع تأثیر امتداد از درون به بیرون، یعنی فرافکنی هستند: آنها همزاد شاعر، معشوق خیالی و جایگزینهای او، و همچنین ایدهآل او، معشوق خیالی یا هر آنچه را که نمایانگر اوست، در بر میگیرند.