Type de document : Original Article
Titre d’article Persian
Auteur Persian
شخصیت ابراهیم، در کنار حلاج، در قلب ماجراجویی معنوی لویی ماسینیون و در نقطهای حیاتی از دیدگاه او نسبت به اسلام قرار دارد. در سالهای منتهی به و پس از دفاع از پایاننامهاش درباره حلاج (۱۹۲۲) بود که لویی ماسینیون به ابراهیم روی آورد. او به طور طبیعی به دلیل مجموعه تحقیقاتش به این موضوع جذب شد، اما به طور شخصیتر، به دلیل تأملاتش درباره مهماننوازی مقدس و سدوم، که عناصر مهمی از بحران معنوی او در سال ۱۹۰۸ بودند. در حالی که کار او درباره حلاج در مسیر زندگیاش با دوره «تحقیق» و به طور خاصتر، تحقیق درباره عرفان اسلامی و اسلام قرون وسطی مطابقت دارد، با پرداختن به تأملاتش درباره موضوع ابراهیم، آن را به منابع و اصل اسلام گسترش داد. سه دعای ابراهیم، در واقع، اساسیترین متنی است که او درباره اسلام نوشته است. دعای اول، دعای سدوم، دعای ممری، در سال ۱۹۲۰ نوشته شد. این دعا در سال ۱۹۲۹ در تیراژ بسیار محدودی منتشر شد (چاپ دوم در سال ۱۹۴۹). یادداشت مقدماتی۱ و دعای دوم، هجرت اسماعیل، (III) یا دعای Berséba، مربوط به سالهای ۱۹۲۵ تا ۱۹۲۷ است، اگرچه در سالهای ۱۹۱۲ و ۱۹۱۷ انجام شده است