Revue Interdiciplinaire Luqman

Revue Interdiciplinaire Luqman

Louis Massignon et Abraham

Type de document : Original Article

Auteur
Résumé
La personnalité d'Abraham est, avec Hallāj, au cœur de l'aventure spirituelle de Louis Massignon et à un point crucial de sa vision de l'islam. C'est dans les années qui ont préparé et suivi sa soutenance de thèse sur Hallaj (1922) que Louis Massignon s'est tourné vers Abraham. Il y a été naturellement porté par l'ensemble de ses recherches, mais, de façon plus personnelle, par ses réflexions sur l'hospitalité sacrée et sur Sodome, qui avaient été des éléments importants de sa crise spirituelle de 1908. Si ses travaux sur Hallaj correspondent dans sa courbe de vie, à la période de la "recherche" et, plus précisément, de la recherche sur la mystique musulmane et sur l'islam médiéval, en engageant sa réflexion sur le thème d'Abraham, il l'élargit et l'étend aux sources et au principe même de l'islam. Les Trois prières d'Abraham constituent, en effet, le texte le plus fondamental qu'il ait écrit sur l'islam. La rédaction de la première prière, la Prière sur Sodome, la prière de Mambré, est de 1920. Elle a été publiée en tirage très limité en 1929 (deuxième édition en 1949). La rédaction de la Note liminaire¹ et de la seconde prière, L'hégire d'Ismaël, (III) ou prière de Berséba, est de 1925-27, bien qu'elle ait été entreprise en 1912 et 1917.

Titre d’article Persian

لوئیس ماسینیون و آبراهام

Auteur Persian

پیر روکالو
Résumé Persian

شخصیت ابراهیم، ​​در کنار حلاج، در قلب ماجراجویی معنوی لویی ماسینیون و در نقطه‌ای حیاتی از دیدگاه او نسبت به اسلام قرار دارد. در سال‌های منتهی به و پس از دفاع از پایان‌نامه‌اش درباره حلاج (۱۹۲۲) بود که لویی ماسینیون به ابراهیم روی آورد. او به طور طبیعی به دلیل مجموعه تحقیقاتش به این موضوع جذب شد، اما به طور شخصی‌تر، به دلیل تأملاتش درباره مهمان‌نوازی مقدس و سدوم، که عناصر مهمی از بحران معنوی او در سال ۱۹۰۸ بودند. در حالی که کار او درباره حلاج در مسیر زندگی‌اش با دوره «تحقیق» و به طور خاص‌تر، تحقیق درباره عرفان اسلامی و اسلام قرون وسطی مطابقت دارد، با پرداختن به تأملاتش درباره موضوع ابراهیم، ​​آن را به منابع و اصل اسلام گسترش داد. سه دعای ابراهیم، ​​در واقع، اساسی‌ترین متنی است که او درباره اسلام نوشته است. دعای اول، دعای سدوم، دعای ممری، در سال ۱۹۲۰ نوشته شد. این دعا در سال ۱۹۲۹ در تیراژ بسیار محدودی منتشر شد (چاپ دوم در سال ۱۹۴۹). یادداشت مقدماتی۱ و دعای دوم، هجرت اسماعیل، (III) یا دعای Berséba، مربوط به سال‌های ۱۹۲۵ تا ۱۹۲۷ است، اگرچه در سال‌های ۱۹۱۲ و ۱۹۱۷ انجام شده است