Type de document : Original Article
Titre d’article Persian
Auteur Persian
در لحظات محوری خاصی از آفرینش شاعرانه مولانا، ساخت تصاویر و چهرههای نمادین از تخیل فضامند جداییناپذیر است و قدرت تخیل نیز به نوبه خود، در رابطهای صمیمانه با حرکت بدنی در فضا شکوفا میشود. رابطه بین تخیل خلاق و حرکت بدنی اساساً از طریق جلسات اوراتوریوی سماع ("رقص عرفانی" همراه با سرود و موسیقی) برقرار میشود، که مولانا آن را در شکل قطعی خود به اجرا درآورد؛ "رقص عرفانی" که در طی آن شاعر قصاید عرفانی متعددی را درجا میسراید. این رابطه در نهایت، در مورد «درویش چرخان»، به رابطهای مبتنی بر هویت تبدیل میشود. عارف، که خود را به عنوان «جهان صغیر» تجربه میکند، با «جهان کبیر» یکی میشود و حرکات دایرهای بدن خود، یعنی «رقص»، را با انقلاب کیهانی مقایسه میکند.