Type de document : Original Article
Titre d’article Persian
Auteur Persian
تنها چشمان من بازتاب چهره او نیستند؛ ماه و خورشید نیز در مسیر خود آن را منعکس میکنند. حافظ این ارائه قصد ندارد به اهمیت و رواج نمادگرایی در عرفان اسلامی بپردازد، زیرا تحقیق در این زمینه، به ویژه در جنبه شاعرانه آن، ناگزیر به بدیهیات منجر میشود. در واقع، آنچه در اینجا قصد داریم نشان دهیم این است که از یک سو، توسل به نمادگرایی برای بیان ناگفتنیها ضروری است و از سوی دیگر، هر چه گوینده در انتزاع پیشرفت کند، بیشتر از نمادگرایی استفاده میکند. در واقع، نماد جایگزین هر چیزی میشود که در مکان یا زمان قرار ندارد، هر چیزی که به قلمرو غیرقابل تعریف تعلق دارد. برای مثال، وقتی شاعری مانند حافظ از عشق یا معشوق سخن میگوید، هزاران عنصر غیرقابل توصیف را تداعی میکند: گل سرخ و بلبل، شراب و حالت مستی، یا حتی چهره و مو و غیره. گاهی قدرت نماد به حدی است که زندگی مستقلی را آغاز میکند، به طوری که فرد ناآگاه در دام ظاهر نماد میافتد. بنابراین، برای مثال، هنگام خواندن اشعار حافظ، برخی شاعر را مست، در حالی که از خود بیخود شده و بر در میخانهای ولو شده تصور میکنند.