Type de document : Original Article
Titre d’article Persian
Auteur Persian
نوروز (روز نو) بزرگترین جشن در ایران است. این جشن در اولین روز فروردین، اولین ماه بهار و سال خورشیدی ایرانی، برگزار میشود. این جشن همیشه با اعتدال بهاری، ۲۱ مارس در تقویم مسیحی، همزمان است، زمانی که خورشید وارد برج حمل، اولین علامت منطقه البروج، میشود. قدمت این جشن به دوران بسیار قدیم برمیگردد و افسانههای متعدد و گاه متناقضی با آن مرتبط هستند. با این حال، همه آنها در آیینهای پیدایش یا تجدید مشترک هستند و هیچ یک از نویسندگان باستانی که در اینجا به آنها استناد خواهیم کرد، در متن خود به آغاز یک دوره جدید، هر چه که باشد، اشاره نکرده است. در روایات اسطورهای ایرانی و زرتشتی، در این روز بود که خداوند جهان را آفرید و اجرام آسمانی را که قبلاً در قوچ بیحرکت بودند، به حرکت درآورد. همچنین این روز، روز آفرینش گیومرث، اولین انسان، که بعدها با آدم یکی است. طبق منابع سنتی دیگر، نهاد نوروز به جم یا جمشید (جمسد و یامست در نویسندگان اروپایی و یاما-خشائتا در اوستا)، جد پیشادیان، پادشاهان اسطورهای ایران باستان، نسبت داده میشود. به گفته مسعودی، «بیشتر مردم بر این باورند که نوروز در زمان جمشید پدیدار شد.»۳ در روز تاجگذاری او، هنگامی که خورشید به شدت میدرخشید، درخشش تاج او مردم را چنان خیره کرد که فکر میکردند خورشیدی جدید میبینند. بنابراین، نوروز سالگرد تاجگذاری جمشید خواهد بود که به عنوان نشانهای از شادی، آداب و رسوم جدیدی را بنیان نهاد. در آن روز، او مردم را خطاب قرار داد و به آنها گفت که آنها، به عنوان مخلوقات خدا، باید با آب پاک وضو بگیرند و از خدا سپاسگزاری کنند. سپس، به آنها دستور داد که این مراسم را هر سال در همان تاریخ تکرار کنند. به گفته بلعمی، جمشید «به علما دستور داد در روزی که او به شکایات رعایای خود رسیدگی میکند، نزد او باشند تا او را به سوی حق راهنمایی کنند و عدالت را به او نشان دهند. این روز «روز هرمز» [روز اول فروردین] بود، جشن گرفته میشد و این به صورت یک سنت درآمد.»