سنت ایرانی در زمینه موضوعی که میتوان آن را جاودانه شدن یا نامیرایی" نامید بسیار غنی است. این سنت یا نامیرایی در واقع نوعی گشودگی به سوی عوالم نادیدنی با ماورای مشاهده است و البته نه در معنای قرار دادن زندگی در برابر مرگ به عنوان دو قطب مخالف بلکه در معنای ایجاد پیوند میان لحظات مختلف وجود از عالم ناسوت (جسم) تا عالم ملکوت (روح) است. داستان معروف کیخسرو به گونه ای که فردوسی در شاهنامه گزارش کرده است دقیقاً در همین زمینه جای دارد و بدیهی است که او تنها کسی است که این راه را می پیماید زیرا که پیش از آن روان را سوی روشنی ره داده بوده است، اما همراهانش به این مرحله نرسیده بودند و مقدمات این سفر را تدارک ندیده بودند. کیخسرو به هنگام جدا شدن از همراهان و پا نهادن در راه بی بازگشت سخنانی بر زبان می راند که سخنان مسیح (ع) را در بازپسین لحظه زندگی به یاد می آورد. ناپدید شدن کیخسرو تجربه ای است که با منطق و احساس آدمی جور در نمی آید و موجب شگفتی زدگی و سردرگمی همراهان او می شود....