Type de document : Original Article
Titre d’article Persian
Auteur Persian
ادبیات کلاسیک فارسی، موهای فراوان را به رویاهای ما هدیه میدهد: از اولین شاعران فارسی، مو در ویژگیهای اصلی خود ظاهر میشود: وسیلهی آرزو، اغواگر، فریبنده، پر از چین و چروک و رمز و راز، دعوت به عشق، نماد چندوجهی معشوق، دامی برای عاشق، مسیری جذاب و اغلب دردناک برای وصال بینهایت مطلوب. و همانطور که میدانیم، از طریق امتناعها و عشوهگریهای معشوق است که عاشق به تدریج به سوی عمیقترین آرزوی خود، یعنی اتحاد با معشوق الهی، هدایت میشود. مو، این مسیر مبهم به سوی شکوه (تاب) چرخان یک نور دگرگونشده است: نوری که از موهای سیاه ساطع میشود، به درخشش غیرقابل تحمل چهرهای منتهی میشود که هیچکس نمیتواند با چشمان خود ببیند. این نور، دیوانه عشق را از رویاهای ابریشم و خز، عطر و عیش و نوش، به سوی طوفان، گردابها، امواج خروشان، از میان خارها و گرانیت جادهها، میکشاند تا اینکه قلبش به غبار جاده تبدیل میشود. از شاعران اولیه... تا حافظ، مو به طور فزایندهای پیچیده، مجلل و متناقض میشود. در آثار حافظ، این یکی از استادانهترین تصاویر عشق است: از طریق بازی بیرحمانه و اغواگرانه معشوق، که ناسازگاریهایش شاید فقط یک ظاهر باشد، آگاهی عمیقی پدیدار میشود که این یک آغاز است. آیا آغازگر از معنای واقعی اعمال خود آگاه است؟ حافظ میگوید چه اهمیتی دارد! و در غزلهایش فریادهای مستان و «مرواریدهای» شاعر را پراکنده میکند.