Type de document : Original Article
Titre d’article Persian
Auteur Persian
اول از همه، باید به آقای فولادوند و همکارانش برای برگزاری چنین کنفرانسی تبریک بگویم. از اینکه در چنین جمعی از اساتید، محققان و متخصصان، که همگی بسیار شایستهتر از من هستند، صحبت میکنم، خجالت میکشم... با این حال، خوشحالم که میتوانم به موضوعی بپردازم که سالهاست به آن علاقه دارم، یعنی: مشکلاتی که معلمان زبان فرانسه در ایران با آن مواجه هستند. وقتی حدود سی سال پیش به ایران رسیدم، در حالی که حتی یک کلمه فارسی نمیدانستم، هیچ مشکل واقعی برای فهمیدن حرفهایم نداشتم؛ بسیاری از مغازهداران، کارمندان دولت و پزشکان فرانسوی صحبت میکردند و خودجوش سعی میکردند به من کمک کنند... اما تقریباً همه جوانان در دبیرستان انگلیسی میخواندند. چند مدرسه هنوز فرانسوی تدریس میکردند، برخی حتی از مهدکودک. در تهران، خانوادههای محترمی که از جایگاه اجتماعی خاصی برخوردار بودند، دختران خود را به مدرسه ژاندارک میسپردند، در درجه اول برای آموزشهایی که توسط راهبهها ارائه میشد، شاید بیشتر از آموزش فرانسویهایی که در آنجا تدریس میشد! مدرسه سن لویی (برای پسران) به طور قابل توجهی کمتر مورد توجه قرار گرفت. وقتی دبیرستان رازی درهای خود را به روی جوانان ۳ تا ۱۸ ساله گشود، بچههای نخبهی تهران، تکبر و خودبزرگبینی لازم است!